De rijrichting van de Colruyt

“Da snapte na nie eh!” Uit de luide geïrriteerde toon kon Maya opmaken dat er iets niet naar de zin was van een bebrilde zestiger. “Nee, dat is niet te snappen!” beaamde zijn eveneens bebrilde echtgenote nog vuriger. Maya keek eens schichtig rond en begreep dat de toorn haar betrof. Snel rukte ze aan haar kar om te voorkomen dat die de weg van het shoppende koppel versperde, maar het was niet dat wat hun boos had gemaakt. “Sommige mensen moeten een brilleke kopen,” vervolgden de twee hun dialoog-aanklacht. “jo, dan zieng ze aandelijk dat er pijle oep de grond ston,” grijnsde de vrouw venijnig.  Waarop Maya de witgekalkte pijlen op de grond van de Colruytgangen voor het eerst opmerkte en dan maar snel haar kar omkeerde in de rijrichting.

Even later kruiste ze het koppel weer. “En er zijn er nog die hier een brilleke noedig emme.” Een koppel zeventigers kreeg nu de volle lading. Maya knikte hen meelijdend toe maar de zeventigers begrepen totaal niet waar de vrienden van het opticienswezen het over hadden.

Even later bedacht Maya dat het systeem van de pijlen gewoon niet werkte voor een doelbewuste shopper. Haar parcours zigzagde in alle rijrichtingen langs alle wekelijks weerkerende benodigdheden met als enige doel zo snel mogelijk weer buiten staan.

Maar goed, het positieve van de zaak was dan weer dat ze iets had bijgeleerd die dag over de organisatie van een supermarkt, een nieuw maar wel volslagen nutteloos weetje.

Een receptie waar je niemand kent

De meeste schrijvende journalisten zijn verlegen, ook Maya. Een woordenvloed aan het klavier, maar in grote gezelschappen een klein hartje. En dat terwijl het beroep gepaard gaat met uitnodigingen voor allerlei evenementen, van presentaties van marktstudies tot openingen van winkels. Het was op die manier dat Maya zich op een doordeweekse avond naar een Antwerps restaurant repte voor een presentatie die om 19u30 zou beginnen.

Building with dinosaurs

We rijden voorbij het oude kerkje van Berchem. “Kijk, hier is een heel oud kerkje, het Sint-Willibrorduskerkje, het oudste van Berchem.”

Lea (bijna 6): “Wanneer is die Wiliebroduskerk dan gebouwd?”

Mama: “ho, dat is toch al een paar (woordje dat ze net heeft leren lezen) honderd jaar geleden.”

Gaston (4j and very proud of it): “Hebben de dinosaurussen die kerk dan gebouwd?”

Open Monumentendag

Bij het rondslenteren tussen prachtige verweerde praalgraven op het Sint-Fredeganduskerkhof in Deurne: “Dat zijn de bedjes van engelen, eh mama?” (Gaston, 4j).

Camping Weekend

De brochure vermeldde ‘groene terrassencamping’ en dat deed Maya al verlekkeren. Dat er ook stond dat het er in de zomer ‘levendig’ aan toe kon gaan en dat de camping werd uitgebaat door een ‘vriendelijke Nederlander’ las ze ook, maar sloeg er verder geen acht op. Dus boekten de De Bie’s zo rond eind mei nog snel een weekje Eurocamperen aan het Gardameer, blij dat er nog iets vrij was.

Terrassencamping en andere verhalen

beste lezers, de vakantie zit er weer op, maar heeft veel inspiratie opgeleverd. Het zal dit jaar – nog maar eens – gaan over de wondere wereld die een camping is, maar ook over Zen of de kunst van het autorijden, De Welwillenden en de clash der culturen.

tot gauw!

Onderweg

Na twee dagen overmatig gebruik van het Europese wegennet pleit ik voor
1. De definitieve afschaffing van het Franse toilet.
2. De invoering van een vignet in België, toch tenminste voor de Fransen en de Italianen. Ongelofelijk hoe veel geld wij moeten neertellen voor hun – let’s face it – vaak nog niet eens zo goede wegen.

Vredige nieuwe wereld

Sinds enige tijd placht Maya zich in te zetten voor de buitenschoolse acties van het kleuterschooltje van Gaston en Lea. De oudervereniging kon je nog het beste vergelijken met een voor de meeste leden welkom vervolg op de scouts: vergaderen, tuinheggen sjorren, buiten spelen – tijdens de jaarlijkse sportdag voor jong en oud –, feestjes organiseren, koekjes bakken voor het goede doel, olijke grappen maken, genieten van een algeheel constructief samenhorigheidsgevoel, … .
In juni nam – klassiek – het koninginnestuk van het jaar plaats: de zomerbrunch. Vorig jaar hadden de verzamelde moeders en vaders van het oudercomité een volledig Italiaans buffet in elkaar gebokst (u vindt de recepten op www.onskookblog.be), dit jaar viel de keuze op het thema ‘Frankrijk’. De taken werden verdeeld: om aan een buffet met 300 quiches te komen, moest iedereen er een paar leveren. Het enige moment van het weekend waarop Maya haar quiches geitenkaas kon bakken was zaterdagvoormiddag. Na een korte retroplanning bleek dat ze niet anders kon dan om 9u in de Colruyt staan voor de ingrediënten en dat was in haar hele leven nog nooit voorgevallen. Ook de Colruyt zelf kwam nog maar een paar jaar geleden in haar leven, namelijk toen de oerongezellige discountbarak wat meer allure kreeg door de superdroge humor van hun medewerker Philippe Geubels. Lang had Maya gehoopt om hem een keer aan het woord te horen door de intercom, zoals ze hem eens hilarisch op tv had horen doen. Helaas zijn de tijden dat Philippe Geubbels nog grappig was, alweer lang vervlogen en ruilde hij de Colruyt in voor VT4, ook een goedkope discountbarak.
De parking was vrijwel leeg, een meevaller. Toch stapte er om vijf na negen al een koppel met volle kar buiten. Op dergelijke momenten voelde Maya steeds een vorm van onrust over zich komen: ben ik nu de abnormale?

Zwanger

Volgens een kort artikeltje in De Standaard met als titel ‘Zwanger’ werden vorig jaar dertig gevallen gevonden van vrouwen die ofwel werden ontslagen omdat ze zwanger waren ofwel werd hen bij sollicitatie gemeld dat de baas ‘not amused’ zou zijn bij nakend ouderschap. De Standaard besluit dat het MAAR om dertig gevallen gaat.

De ideale werknemer is dus een goedkope twintiger zonder voortplantingsplannen.

En binnen een jaar of 20 kan diezelfde manager zijn bedrijf sluiten wegens gebrek aan werkkrachten, maar bon, dat zal hem worst wezen, tegen dan is zijn levensdoel toch al lang vervuld, namelijk rondrijden met een Jaguar.

Langetermijnvisie, het arme woord heeft duidelijk nood aan een reclamecampagne.

Gaan zitten

Enkele jaren geleden, toen Maya nog elke dag van 8u30 tot 19u30 van huis was, vond ze op een avond een briefje van de postbode in de bus met de boodschap dat er een aangetekende zending lag te wachten op haar in het postkantoor. Ze vloekte, dat betekende weer maar eens te laat komen op het werk, want als er geen monsterfile was, dan was er wel een kind dat ziek was, en als dat niet het geval was, dan was er wel een onverwachte vieze luier en als dat niet het geval was, dan ontdekte ze bij het naar buiten stappen een klodder overgeefsel op haar schouder en als dat niet het geval was…. dan was het een uitzonderlijke dag waarop alles op rolletjes liep.
Enkele dagen later vloekte Maya opnieuw, niet alleen moest ze op 8 oktober 2006 “gaan zitten”, ze moest daarvoor ook nog eens langs het gemeentehuis.Weer te laat komen, er zat niets anders op.
In de dagen die volgden had iedereen wel een mening over het fenomeen. “Als je te laat komt, mag je weer naar huis, doen dus!” zei iemand. Anderen vonden dan weer dat je je burgerplicht moest doen. Burgerplicht of brossen, bij Maya primeerde gewoon de nieuwsgierigheid. Dus verscheen ze die 8ste oktober 2006 iets na zevenen op het appel. Na wat militair aandoende formaliteiten mochten er een aantal gelukkigen weer naar huis, maar Maya moest blijven.
“Ik zit hier ook niet voor mijn plezier,” stak de zenuwachtige voorzitter van wal. Hij deed iets in de douanesector en blijkbaar was het voorzitterschap bij verkiezingen een extralegaal nadeel van die job.