Volhouden

Spring naar reacties

Vandaag een bericht in de krant gelezen over de vrouwen in Nederland. Bijna allemaal gaan ze deeltijds werken als er kinderen komen, of ze stoppen gewoon met werken. “Waarom werken? Om op vakantie te kunnen gaan?” klinkt het daar schamper. In Nederland kunnen de kleuters maar vanaf 4 jaar naar school, en dan nog halve dagen. Mama’s die willen werken, moeten dus een oppas betalen. Ook tijdens het middaguur is er geen opvang, waardoor er een vrijwilligersbeurtrollensysteem onder de mama’s wordt geïnstalleerd. Veel Nederlanders die aan de grens wonen, sturen daarom hun kinderen naar een Belgische kleuterschool. Op de kribbes in Nederland wordt het ook niet aanvaard dat je je kinderen voltijds naar de kribbe brengt: “Dat is niet goed voor je kind,” klinkt het daar. Ben ik toch blij dat wij hier zelf die keuze mogen maken.

Tijdens een seminarie op het werk kwam er eens een socioloog een lezing geven over de actuele maatschappelijke tendenzen. Hij stelde dat wij een generatie zijn van mensen die hun kinderen als een ontspanningetje zien voor het weekend. We kopen er mooie buggy’s voor en gaan daarmee op stap naar het park of naar de zee. Cru gesteld is het gewoon zo dat wij in al onze drukte en consumptiedrift ouder willen zijn als het ons uitkomt, net zoals we ecologisch te werk gaan als het ons past (we kopen biogroenten, maar rijden wel nog met een diesel). De keerzijde van de medaille is dat die convenience kids tijdens ons gezellig weekendje de hele tijd een keel opzetten, ons elke nacht uit bed halen om eindelijk eens wat aandacht te krijgen, tot hun acht jaar in bed plassen, of nooit alleen in slaap kunnen vallen. We weten dat die situaties niet oké zijn, maar we hebben de moed niet meer om in het weekend ook nog eens onszelf tot de orde te moeten roepen en eindelijk eens te beginnen met opvoeden.

De meeste mensen veranderen door het krijgen van kinderen. Zowel mama’s als papa’s temperen hun ambities. Ik huiver altijd weer als er weer zo’n krantenartikel verschijnt over het feit dat vrouwen achterop hinken op de carrièreladder omdat ze vaker deeltijds gaan werken waardoor ze promoties mislopen en minder verdienen in the long run. Ik erger mij aan die uitspraken, want ze hangen samen met een ultraconservatief, ultramannelijk en onhaalbaar beeld van uit werken gaan. Wat is carrière dan? Een kwestie van ‘de volhouder wint’: dus gewoon blijven volhouden met je bestaan tussen file en bureau. Er verantwoordelijkheden bijkrijgen, en extra uren. Het gevoel krijgen dat je niet meer aan werken toekomt, maar wel de hele tijd mails en telefoons moet beantwoorden, vaak geen leuke, en de hele tijd het zinnetje door je hoofd voelen spoken van “It’s a dirty job but someone’s gotta do it.” Beseffen dat je lIever minder zou willen werken, maar weten dat je C4 dan wel eens zou kunnen volgen. Geen C4 willen, want al jaren je pensioenfonds opgebouwd hebben, en je anciënniteit, die je wellicht niet kunt overdragen naar een andere werkgever. Ergens blij zijn dat je niet meer hoeft te gaan solliciteren, maar wel niet durven bedenken dat dit het is en zal zijn, tot je 65ste.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil hier niemand met de vinger wijzen, maar de laatste dagen besef ik eens te meer hoe onmogelijik ons leven eigenlijk is. Iedereen doet nu mee aan de ‘rat race’, terwijl dat vroeger toch eerder iets was voor de toplaag van het bedrijsfleven, Iedereen gedraagt zich als een drukke manager, de ergsten ontlenen hun gehele identiteit aan de status op hun werk. Slaap wordt volgens trendwatchers ‘de nieuwe seks’. Mensen zitten nog tot s nachts achter hun computer om nog rap wat mails te checken waardoor ze steeds later gaan slapen en vermoeider op staan. Vreselijk als je dan verweesd moet achterblijven op je 60ste of 65ste, als je firma je heeft afgeschreven nadat je er jarenlang al je energie heb ingepompt.

4 Reacties

Filed under Natural born parents

Categorie: Natural born parents, Nederland