Het gesprek

Spring naar reacties

Onlangs was ik uitgenodigd bij een Belgisch kledingmerk voor een sollicitatie. De zaak wordt gerund door drie vennoten, waaronder een koppel. Bij het toekomen, botste ik meteen op het koppel, ze kwamen ook net aan. De man reikte me uitnodigend de hand en stelde zich voor. Ik antwoordde beleefd en stak daarop mijn hand uit naar ‘de vrouw-vennoot’. Ze reikte me met tegenzin een slap handje en keek me niet eens aan. Ze leken me allebei niet erg goed gehumeurd, bijna alsof ze naar het ziekenhuis waren geweest en slecht nieuws hadden vernomen. Even later, binnen, vroegen ze me eventjes te wachten. Ik hoorde de vrouw antwoorden aan iemand anders: “jaja, eerste van de klas.” Toch geen slecht nieuws dus. De vrouw leek mij daardoor van bij het eerste contact eerder een onaangenaam persoon. Toen volgde het gesprek. Ik nam plaats, kreeg iets te drinken aangeboden, nam water. Met mijn cv voor zich, stak de man van wal. “Mja, wat denk jij eigenlijk dat je hier zou kunnen doen?” Ik had die vraag vermoed, maar schrok er toch nog van. Ik had gedacht dat hij bij wijze van introductie de moeite zou nemen om mij een kort woordje uitleg te geven over zijn bedrijf. Door die vraag werd ik meteen in een positie geduwd waar ik niet graag in zit, die van ‘mezelf verkopen’. Het is niet erg fijn om iemand te moeten overtuigen dat jijzelf voor eender welke job die hij zou kunnen nodig hebben de beste kandidaat bent. En het helpt al helemaal niet als hij dan ook op elke mogelijke jobsuggestie van mijnentwege antwoordde met een schokschoudergebaar van “Dat hebben we tot hier toe allemaal al goed zelf kunnen doen. Je moet weten dat wij een bedrijf zijn waarin we stevig de voetjes op de grond houden.”

Voor een no nonsense-approach ben ik wel te vinden, zeker in de modebusiness. Toen het onderwerp ‘marketing’ ter sprake kwam, kwam de volgende verrassing; “Mmm, jij kunt daar natuurlijk niet aan doen, maar wij hebben al een heel slechte ervaring achter de rug met iemand die hier marketing kwam doen.” En zo kabbelde dit nare gesprek alsmaar verder. Het ging over zijn verkopers, die van het rustige type waren, maar wel heel goeie verkopers. Waarop ik inpikte want ik was in twee van zijn winkels een kijkje gaan nemen, bij wijze van voorbereiding. “Aha, ze hebben u dus niets verkocht,” was zijn enige opmerking daarover. Waarop ik fijntjes repliceerde: “Het is een week voor de solden, ik sta ook stevig met de voetjes op de grond’.”

Het gesprek eindigde zoals het begon. Ik moest nu eens grondig nadenken wat ik voor hen zou kunnen betekenen. “En bel dan nog maar een keer. Schrik niet als ik u niet direct antwoord.”

Ik antwoorde beleefd dat ik nog een antder aanbod had lopen en nam afscheid. Succes heb ik hem niet meer gewenst.

3 Reacties

Filed under Gemengde gevoelens

Categorie: Belgische ondernemers, Solliciteren