De kinderen hebben een grote rode speelolifant die al jaren dienst doet als zit- en boksobject een naam gegeven. Lea (4j 10mnd) heeft de naam gevonden: “Vijfje”.
Vijfje reist nu mee in hun zelfgebouwde raketten naar de maan, dient om de ruimtemonsters die ze daar tegenkomen weg te jagen en mag weer aan de leiband als ‘ze’ tijdelijk in de rol moet kruipen van hondje.
Toen ik vroeg waarom Vijfje eigenlijk ‘vijfje’ heet, antwoordde Lea met een air van “Ma mama toch, dat je dat nu niet snapt”: “Omdat het een meisje is”
Volgens mij hebben Beckett, Ionesco en the likes gewoon heel veel naar kinderen geluisterd toen ze hun toneelstukken schreven.
