De zomer vergleed vanzelf in de herfst dit jaar en voor iedereen het wist, liepen weer wekkers af om 7u, moesten er weer boterhammen worden gesmeerd en deden er weer kinderen in bun broek op school. Maar op een herfstavond als deze, blikken we graag nog een keer weer naar het Italiaanse zomerlandschap, voor Voyage Voyage deel 4. Om nog even op te frissen: in het vorige deel lazen we over de eerste camping-avond van de De Bie’s en dit is het vervolg.
De kinderen waren pas rond tienen in slaap gevallen, ze vonden het veel te fijn in hun nieuwe ‘speelhuis’ (de tent), niet veel later kropen ook Maya en Willy onder zeil terwijl het laatste geroezemoes van de camping nog weerklonk. Enkele uren later was het muisstil. Maya werd er wakker van: dergelijke stilte was zij niet gewend. In de stad was het nooit stil en al haar gehele leven sliep zij in met een lichte vorm van geraas, geroezemoes of geruis. Hier, op een van de flanken rond het Gardameer was het waarlijk stil ’s nachts. Een uil oehoede ergens, een watervogel fladderde over het meer, … . Toen begonnen ook de geluiden uit de omringende tenten tot bij haar door te dringen: een kind dat ‘mama’ riep, een kreun in een slaap, ,,,. Ergens ontsnapte een scheet aan een lichaam dat even vergeten was dat geheimen op de camping niet achter slaapkamermuren verborgen blijven.
Plots klonk donder en bliksem en even later vielen de eerste druppels. Maya hoorde de vette druppels op het tentzeil wegglijden en probeerde verder te slapen. Met de klank van het water voelde ze haar blaas priemen. Ook dit jaar zag ze zich genoodzaakt om gebruik te maken van de kinderpot. Tot haar grote ontzetting zag ze dat er al een centimeter water stond op de vloer van de tent. Snel zette ze nog wat reistassen omhoog en begon al te wanhopen: vorig jaar hadden ze de hele week regen gehad in hun tent… Maar tegen het ochtendgloren klaarde het op.
De eerste vakantiedag bestond voornamelijk in het vinden van de nabijgelegen supermarkt en in het uitproberen van het zwembad. De volgende dag was het tijd voor een uitstapje. De keuze viel op Verona, een stad die voor elk wat wils bood: voor de kinderen was er een Romeins amfitheater en het huis van ‘twee kindjes die verliefd op elkaar waren’, voor mama en papa een plein vol renaissance-gebouwen en een kerk met een fresco van Tiepolo. Op naar het Romeinse amfitheater. Lea moest stappen, Gaston mocht in de kleine buggy. Onderweg naar het amfitheater liet Lea haar pruillipje uitvoerig hangen. “Mamaaaaa, ik vind het saai!” Maya was niet van plan om zich van de wijs te laten brengen en probeerde te genieten van het uitstapje. Wat zag Lea er schattig uit in haar lichtroze klokrokje, en wat moest ze lachen met de grapjes van Willy. Het goede humeur begon haar vruchten af te werpen, want ook Lea staakte het zuchten en stapte flink door. Even later klonk haar fijne kinderstemmetje plechtig: “Ik weet wat het verschil is tussen Italië en waar wij wonen. De verkeerspalen zijn hier groen.” Het ouderpaar deed zijn uiterste best om de opmerkingsgave van de kleine meid te becomplimenteren. Lea’s interesse in Italiaanse stadjes was nu wel gewekt en haar gezichtje klaarde op, op zoek naar nog meer opmerkelijke feiten om over te berichten. Even later doemden de contouren van het massieve amfitheater op. In de rij voor de tickets werden ze plots omsingeld door Romeinse soldaten, volledig in tenue. Dankbare live rekwisieten die het een stuk gemakkelijker maakten om te antwoorden op de stroom van kindervraagjes: “Mama, wie zijn de Romeinen? Mama, waren de Romeinen er al als oma geboren was? Mama, wat is dat, geschiedenis” Die twee trokken de kinderen vanzelf de geschiedenis in. Benieuwd wanneer deze nieuwe citymarketing-trend over zal waaien naar Antwerpen: verklede sinjoren die rond de kathedraal drentelen… .
’s Avonds kookte Maya boven haar vier gaspitten in de gehuurde tent. De kinderen gingen al iets makkelijker naar bed dan de vorige avond en zo bleef er nog wat tijd om te lezen. Maya en Willy nestelden zich in twee ligstoelen voor hun tent. Het was kwart na acht en blijkbaar waren zij de enigen wiens kinderen al in bed lagen als ze het gehuil moesten geloven dat nog volop uit het sanitair blok kwam. De gezinnen liepen af en aan, gewapend met tandenborstels en badjassen, de holle echo’s van gejammer onder douchestralen hulde de hele omgeving in lawaai. Maya zag de parade van badgasten en zag dat het gemiddelde campinggezin minstens drie kinderen had, vaak was de mama nog zwanger van een vierde. Grote, blonde, rijzige Scandinavische mama’s, schattige blonde kindjes, .. . Twee tenten verderop was er een vrouw die van ’s ochtends tot ’s avonds in bikini liep. Zelfs als het al donker was. Maya zag een gezin toekomen met volgepropte break. Ze hadden geen valiezen of reiszakken meer bij, maar doorzichtige curverboxen vol kleren. Kamperen: ieder jaar weer een feest voor georganiseerde lieden.
Maya kon zich door de volkstoeloop voor hun neus geen seconde concentreren op haar boek, dus draaide ze zich er maar met haar rug naartoe, dat ging al iets beter. Als het donker werd, trokken ze hun fleece-jasjes aan, kropen onder een dekentje en keken buiten voor de tent nog naar een aflevering van The Wire, goddank hadden ze een laptop meegebracht. En zo zal Maya zich de avonturen van McNulty en co steeds herinneren met een smaakje chianti erbij en de ruwe warmte van een Schots geruit picknickdekentje op haar blote knieën.
1 Reactie
september 15, 2008 at 11:06 am
Ik blijf hopen dat er nog vele delen volgen!