Die middag bracht Maya thuis met de kinderen door, het was per slot van rekening nog altijd krookjesvakantie (zoals Lea dat zo schattig zei). Lea vond al dat gekampeer maar niets, ze wilde dat mama en papa samen thuis waren en ze wilde met haar vriendinnetjes van de kleuterschool in de klas zitten. Dat was een teer punt, want heelwat ouders hadden afgehaakt in het zicht van zoveel kamperen.
Maya’s moeder vond het allemaal even absurd. “Kunnen jullie nu niet gewoon naar huis gaan? Moeten jullie daar nu nog altijd je plaats gaan warmhouden? Kunnen jullie geen beurtrol inlassen?” Maya antwoordde dat het riskant was. Als er een ouder zou langskomen en een lege plaats opeisen, dan was al dat gekampeer voor niets geweest. Het enige alternatief waren de toestanden in Brussel, waar er al drie maal een deurwaarder een plaats was komen betekenen en waar de drukbezette ouders “een Peruviaanse vriend” hun plaats lieten warmhouden. Dat vonden de Deurnese kampeerders er ‘over’.
Even voor het avondeten liep er facebooknieuws binnen. “Een man is op net niet agressieve wijze komen checken of iedereen er wel was,” postte Ellen. Adrenaline! De man was tot in het midden van de zaal gelopen, en was met luide stem alle nummers afgegaan. Toen hij bij negen kwam, had nummer 9, Ellen, geantwoord: “En wiie bent u?” Hij negeerde haar en riep dreigend, “Waar zit nummer 9?” Toen bond Ellen in. Als hij alle twaalf nummers had gehoord, was hij weer naar buiten gebeend. De nummers van de wachtlijst liet hij voor wat ze waren. En net daarvan was er iemand even niet… .
Vanaf toen was het weer alle hens aan dek.
4 Reacties
april 2, 2009 at 11:31 am
Ik krijg er terug stressboebels van
april 2, 2009 at 4:05 pm
Ben de man met de hoed vandaag en gisteren in het park tegengekomen en hij zei heel gemoedelijk goeiedag (met of zonder tussen-n?). Is volgens mij een zeer aardige man, maar op het moment zelf een beetje gefrustreerd.
En ik kan er in komen.
april 2, 2009 at 5:11 pm
Ik geloof gerust dat die man in “de echte wereld” heel aangenaam is.
Heel dat kampeergebeuren grensde immers aan het absurde. Omdat ik de entrée van de man gemist had, viel ik uit de lucht en vond het onaangenaam om aan een compleet vreemde onze nummer prijs te geven (er hing immers een lijst aan de schoolpoort waar iedereen kon lezen welk kind en adres aan die nummer gekoppeld was). Maar die man zal waarschijnlijk mijn vraag in een volledig andere context geplaatst hebben (want blijkbaar had hij zich wel voorgesteld toen hij binnen kwam en heeft hij ook verteld wat hij juist kwam doen). Hij dacht misschien dat ik tijd probeerde te rekken voor persoon nr9 die net een uurtje thuis was gaan douchen, of zoiets.
Doe hem maar de groeten van nr 9 volgende keer als je hem ziet
april 6, 2009 at 9:25 pm
Help, ik vind het allemaal nogal schrikbarend. Dat er maar snel een beter systeem komt tegen de tijd dat het onze beurt is om in te schrijven. Niettemin: gefeliciteerd met jullie doorzettingsvermogen!