“Weet jij waar die gerookte forel ligt?” vraagt Willy terwijl hij vruchteloos de overvolle koelkast doorzoekt. “Linksonderaan, dat blauwe pakje onder de charcuteriedoos,” antwoord ik terwijl ik de tafel dek en een snottebel afveeg.
Vroeger wist ik perfect de weg in Brussel, nu weet ik perfect de weg in mijn koelkast en in de Colruyt.
Af en toe moet me zo eens iets van het hart.
8 Reacties
mei 6, 2009 at 12:50 pm
/-)
mei 6, 2009 at 5:43 pm
De dag dat je forel de weg vindt in Brussel zou ik me pas écht zorgen maken.
mei 7, 2009 at 10:06 am
Geweldige comment, wat is bloggen toch leuk!
mei 7, 2009 at 9:58 am
grinnik…
(Ik heb nooit de weg in Brussel geweten en ik moet uren zoeken voor ik iets terug vind in onze kleine koelkast, waardoor ik altijd de koelkast te lang open laat staan en mijn milieubewuste geweten verschrikkelijke wroeging krijgt … Wat nu? Zelfhulpgroep?)
(Snottebellen afvegen lukt me nog wel, gelukkig …)
mei 7, 2009 at 10:10 am
Mijn naam is E en ik verspil al energie sinds de geboorte van mijn kinderen.
Welkom E!
mei 7, 2009 at 6:51 pm
elo
(= E lacht luidop)
(!= lichamelijke opvoeding, hoewel het zo wel klinkt)
(misschien toch maar beter gewoon lol zetten in tvervolg)
mei 7, 2009 at 7:54 pm
Trouwens – gij zijt echt wel een meester in het vinden van titels. Uw blogs zelf zijn ook super, maar die titels maken het echt wel af…
mei 12, 2009 at 7:57 am
het is zo cliché, maar ik moet hier enorm om lachen.. ik zie J ook al zoeken en vloeken met z’n kop in the fridge.