Aan alles komt een einde, ook aan een in het begin schier eindeloos lijkende kampeerweek in het kille februari. Tijdens het weekend van die rare week werd het alsmaar gezelliger in de schoolcamping. Het zonnetje scheen en de kampeerouders zaten op de speelplaats, er werd wat gebasket, de kinderen konden hun toekomstige speelplaats verkennen, e-mail-adressen werden uitgewisseld, levensverhalen ook. Op zondag werd er afgesproken om formeel de koppen bij elkaar te steken voor een “debat”, over keuzes en kamperen, gevolgd door samen frietjes eten en cava drinken. “Is het waar dat we allemaal op onze kop zijn gevallen dat we dit doen?” staken de sympathieke gelegenheidsmoderatoren van wal. Er kwamen een rist bedenkingen naar boven. Over idealisme, over in de buurt van de school wonen, over betrokkenheid, … . Een pasklaar antwoord of oplossing vonden de ouders niet, iedereen vond het kamperen discriminerend, maar iedereen wilde ook de vrijheid hebben om zelf te kiezen.
Ongewild zaten de kampeerouders in het oog van een mediastorm, de maandag na de krokusvakantie haalde het gegeven de maandagcolumn van “de weekendwatcher” op Radio 1 die prompt aan het fantaseren sloeg over mogelijke scheidingen en huwelijkscrisissen ten gevolge van het al te gezellig samenzijn, als ware het een koude versie van ‘Temptation Island’. Frappant bleek dat er her en der gekampeerd was aan scholen waar dat niet eens nodig was geweest, genre, dertig kampeerders voor veertig plaatsen. Ook de kampeerders in Brussel haalden nog het nieuws, met hun zestiendaagse kampeersessie was er een vrouw in het ziekenhuis beland wegens longontsteking.
Maar het moet gezegd, die zondag heerste er onder de schoolkampeerders een ‘einde van het kamp’ gevoel, al kon Maya zich daar later nog maar weinig van herinneren: de combinatie van oververmoeidheid en een paar glaasjes cava… Deze week haalden schoolkampeerders weer het nieuws, dit maal in Haacht waar er een paniekreactie ontstond nadat er iemand een tentje had opgemerkt. Al was het dan van Belgacom, niemand wilde het risico lopen, dus stonden er al gauw honderd tenten en mobilhomes. In Antwerpen is het kamperen sinds deze week voorgoed een kleine voetnoot geworden in de geschiedenis. Vanaf volgend jaar volgt Antwerpen het Gentse voorbeeld en schuift u aan op de digitale snelweg. Mocht u ooit een bende kamperende ouders zien in een van de Deurnese parken, schrik dan niet, misschien zijn wij het wel, for old times sake. En kom gerust een cavake meedrinken.
3 Reacties
mei 11, 2009 at 8:52 pm
Amen.
mei 11, 2009 at 9:09 pm
End of story.
Amen en uit.
Daar drinken we inderdaad nog wel eens een glas op.
Bedankt voor de verslagen lieve Maya.
mei 16, 2009 at 11:05 am
En wij dan alvast een tent gehaald in de Decathlon! Moet we die nu ebayen of -godbetert- echt in het vrije gras haringen gaan slaan?