Gaan zitten

Spring naar reacties

Enkele jaren geleden, toen Maya nog elke dag van 8u30 tot 19u30 van huis was, vond ze op een avond een briefje van de postbode in de bus met de boodschap dat er een aangetekende zending lag te wachten op haar in het postkantoor. Ze vloekte, dat betekende weer maar eens te laat komen op het werk, want als er geen monsterfile was, dan was er wel een kind dat ziek was, en als dat niet het geval was, dan was er wel een onverwachte vieze luier en als dat niet het geval was, dan ontdekte ze bij het naar buiten stappen een klodder overgeefsel op haar schouder en als dat niet het geval was…. dan was het een uitzonderlijke dag waarop alles op rolletjes liep.
Enkele dagen later vloekte Maya opnieuw, niet alleen moest ze op 8 oktober 2006 “gaan zitten”, ze moest daarvoor ook nog eens langs het gemeentehuis.Weer te laat komen, er zat niets anders op.
In de dagen die volgden had iedereen wel een mening over het fenomeen. “Als je te laat komt, mag je weer naar huis, doen dus!” zei iemand. Anderen vonden dan weer dat je je burgerplicht moest doen. Burgerplicht of brossen, bij Maya primeerde gewoon de nieuwsgierigheid. Dus verscheen ze die 8ste oktober 2006 iets na zevenen op het appel. Na wat militair aandoende formaliteiten mochten er een aantal gelukkigen weer naar huis, maar Maya moest blijven.
“Ik zit hier ook niet voor mijn plezier,” stak de zenuwachtige voorzitter van wal. Hij deed iets in de douanesector en blijkbaar was het voorzitterschap bij verkiezingen een extralegaal nadeel van die job.
Rond 8u bleek het stembureau nog niet up en running te zijn, te zien aan de verwoede bewegingen die de voorzitter maakte in de buurt van de computer. Maya vroeg toestemming om nog even te gaan plassen. Nietsvermoedend opende ze de deur van het schoolgebouw om naar de schooltoiletten op de speelplaats te gaan. Daar stonden al honderden mensen, grimmige gezichten, trappelend van ongeduld. “Eyh! Het is al acht uur eh!” wees een giftige besnorde driftkikker op zijn horloge. Maya probeerde beleefd te antwoorden maar merkte dat niemand interesse had in haar uitleg. Aangespoord door snorremans begon het volk eenstemmig te morren. Snel maakte ze zich uit de voeten.
Even later mochten de deuren open. Samen met zeven andere zondagse Chinese vrijwilligers bemanden ze het stembureau. Maya was adjunct-secretaresse en had bijgevolg nog enigszins een taak. Op een lange lijst moest ze afkruisen wie er al was gepasseerd. Ze was blij dat er nu een tafel stond tussen haar en de morrende massa. Veel tijd om de stemmenden te bekijken had ze niet, het was een invasie. Griet, het meisje naast haar, moest de identiteitskaart checken en deed dat niet snel genoeg naar de zin van een stemmer. “Ik heb niet heel de dag,” zei hij agressief, “Waarop haar collega met bewonderenswaardig vriendelijke intonatie ’s mans woede probeerde te relativeren: “We doen ons best, maar voor ons is het ook zondag en wij zitten hier niet uit vrije wil.” Daarop repliceerde de man honend. “Ah nee? Ge hebt er zelf voor gekozen om hier te zitten,” duidelijk een aanhanger van het ‘bros’principe.
Na een uur of wat begon de drukte te minderen. Vanaf nu kwamen de stemmers druppelsgewijs binnen. Veel mensen uit de buurt, of mensen waarvan Maya niet eens wist dat ze in haar buurt woonden. Door haar status van secretaresse kon ze ook de namen zien van alle stemmers, BV’s, politici, buren, familie, … . Maya keek vreemd op van haar papier toen ene Patrick Verhelst voor haar stond, een bebaarde moslimman met lang oosters gewaad en een zachte blik. Op het vlak van vriendelijkheid en beleefheid in ieder geval een voorbeeld voor de driftkikker-sinjoor, helaas de meerderheid in Deurne-Zuid.
Gaandeweg was er alsmaar meer tijd om een praatje te slaan met de twee andere vrouwen achter de stemtafel. De ene, Griet, woonde om de hoek, de andere, Tine, op de hoek van haar straat. De laatste bleek een dochtertje te hebben dat bij Lea op school zat. Zoals steeds gingen de gesprekken eerst over koetjes en kalfjes, maar toen na tien uur de ergste drukte van de hele dag al voorbij was, kwamen de tongen goed los. Griet had een zoontje van zes en een man die er andere politieke meningen op na hield dan zij. Een tweede kind was er nooit gekomen. “Mijn zus is vijf jaar geleden bevallen van een zwaar gehandicapt dochtertje. Dat kind is onlangs gestorven, na vijf intense en moeilijke jaren. Mijn zus heeft er zo vreselijk van afgezien…. . Zelf nog een kind op de wereld zetten, dat ging gewoon niet,” vertelde ze met een blik die hoopte op begrip.
Het verhaal bleef Maya altijd bij.
Even later kwam een mooi oud koppel aangewandeld. Zij, de wangen gepoederd, hij, met hoed en wandelstok, arm in arm. Beleefd begroetten ze het stempanel. “Zo wil ik er later ook uitzien als ik oud ben,” fluisterde buurvrouw Griet. Voorkomend stond Griet even recht om hen het stemhokje in te helpen.
Even later kwamen ze weer buiten. “Zo, dat ging vlot!” zei de man terwijl hij er met een vette knipoog naar ons in één adem aan toevoegde: “Oeioei, ik heb me bekan verraaien!” Zijn vrouw kirde om zijn grap.
Toen ze even later weg wandelden, keek Maya haar twee stemgezellinnen beteuterd aan. “Ik vond hen nog zo charmant,” zuchtte Griet.
De dag liep op zijn einde, de voorzitter ontspande meer en meer. Om 15u sloten de deuren, de bijzitters moesten nog opruimen, Maya deed nog iets verkeerds met een van de stemcomputers, maar hoopte dat verder niemand het had gemerkt en rond 17u waren ze eindelijk vrij. Snel fietste Maya naar huis en merkte toen pas hoe moe ze was.
Enkele maanden later vernam Maya dat Griet en haar man inmiddels uit elkaar waren gegaan.
Lea en het dochtertje van Tine werden op school de beste vriendinnen.
De vriendelijke moslim-sinjoor spotte Maya nog regelmatig in de lokale supermarkt. En dat mopje over ‘vlot’? Dat sloeg op de lijst Vlaams Belang-Vlott, verworden tot niet meer dan een voetnoot in de Antwerpse geschiedenis.

2 Reacties

Opgeslagen onder Deurne-Zuid, Natural born parents, Uit het nieuws

Categorie: Afscheid van een kind, Deurne-Zuid, Natural born parents