Sinds enige tijd placht Maya zich in te zetten voor de buitenschoolse acties van het kleuterschooltje van Gaston en Lea. De oudervereniging kon je nog het beste vergelijken met een voor de meeste leden welkom vervolg op de scouts: vergaderen, tuinheggen sjorren, buiten spelen – tijdens de jaarlijkse sportdag voor jong en oud –, feestjes organiseren, koekjes bakken voor het goede doel, olijke grappen maken, genieten van een algeheel constructief samenhorigheidsgevoel, … .
In juni nam – klassiek – het koninginnestuk van het jaar plaats: de zomerbrunch. Vorig jaar hadden de verzamelde moeders en vaders van het oudercomité een volledig Italiaans buffet in elkaar gebokst (u vindt de recepten op www.onskookblog.be), dit jaar viel de keuze op het thema ‘Frankrijk’. De taken werden verdeeld: om aan een buffet met 300 quiches te komen, moest iedereen er een paar leveren. Het enige moment van het weekend waarop Maya haar quiches geitenkaas kon bakken was zaterdagvoormiddag. Na een korte retroplanning bleek dat ze niet anders kon dan om 9u in de Colruyt staan voor de ingrediënten en dat was in haar hele leven nog nooit voorgevallen. Ook de Colruyt zelf kwam nog maar een paar jaar geleden in haar leven, namelijk toen de oerongezellige discountbarak wat meer allure kreeg door de superdroge humor van hun medewerker Philippe Geubels. Lang had Maya gehoopt om hem een keer aan het woord te horen door de intercom, zoals ze hem eens hilarisch op tv had horen doen. Helaas zijn de tijden dat Philippe Geubbels nog grappig was, alweer lang vervlogen en ruilde hij de Colruyt in voor VT4, ook een goedkope discountbarak.
De parking was vrijwel leeg, een meevaller. Toch stapte er om vijf na negen al een koppel met volle kar buiten. Op dergelijke momenten voelde Maya steeds een vorm van onrust over zich komen: ben ik nu de abnormale?
Gewoontegetrouw stuurde Maya haar kar eerst door de allereerste gang, die van de wijn en de chips. Er was niemand, de grond was nog volledig proper, er stond geen enkele doos, het bijvullen van de rekken was nog niet aan de gang. Het zicht van zoveel open ruimte bezorgde Maya spontaan de neiging om de longen vol te pompen met verse lucht.
Even later stond ze de prijzen te vergelijken van de verschillende soorten dijon-mosterd toen een snerpend “Da snapte na ni eh! Da ge oe kar zoe in de weg kunt zette!” weerklonk. Een besnorde zestiger ventileerde zijn bevindingen over de nieuwkomer op het territorium van de vroege-ochtendshoppers tegen zijn vrouw, die met moeite de geagiteerde tred van haar man kon bijhouden. Zo vroeg op de dag al zo ontstemd, het beloofde nog een lange dag te worden voor haar.
Even later, thuis in de keuken, eieren aan het kloppen, ging plots de bel. Haar handen afvegend aan een keukenhanddoek verwelkomde Maya de onverwachte bezoeker parlofoonsgewijs. Tot haar grote verbazing vroeg een even nasale trage stem als die van Philippe Geubels “Wilt u ook leven in een vredevolle nieuwe wereld?”
Al wilde ze nog zo graag de deur opendoen, de ratio nam snel de overhand: “Ik heb geen tijd!” stamelde Maya.
“Mag ik dan toch een brief voor u in de bus steken?”
Even later bekeek Maya de met een kleurrijk pastoraal tafereeltje versierde folder. ‘De huidige realiteit is oorlog, misdaad, honger, ziekte en ouderdom,’ schetste het document treffend (vooral dat laatste toch), ‘maar de bijbel vergunt ons een kijkje in de toekomst door te zeggen dat er een nieuwe aarde zal zijn: de paradijsaarde!’ Onderaan de folder stond het adres van de plaatselijke Jehova’s getuigen-gemeenschap, voor wie zich geroepen voelde om daar met hen mee te gaan zitten wachten.
Die zondag begon de zomerse brunch onder een toornig hemelbeeld, maar een zomerse bries verjoeg de wolken en veranderde de speeltuin van het kleuterschooltje in een kleurrijk pastoraal tafereeltje: schattige kleuters die met hun krullenbollen in de wind joelend rondrenden, keuvelende families aan goed gesjorde tafels en liters Blanc de blanc. En de groepsleider zag dat het goed was.
