November: tijd voor een jaarlijks weerkerend agendapunt waar Maya niet bepaald vrolijke kringen en uitroeptekens bij had genoteerd: de autokeuring. De uiterste datum naderde, dus vatte Maya moed en begaf zich naar Kontich. Deurne was dichter, maar desastreuze herinneringen aan het behalen van haar rijbewijs in de Santvoortbeeklaan behoedden haar al jaren voor welke vorm van terugkeer dan ook.

Het jaarlijks rendez-vous ging gepaard met voorbereidingen. Om te beginnen was er het stofzuigen: “de wagen moet in verzorgde staat worden voorgereden.” Parkeerbriefjes, herfstbladeren, haarelastiekjes, Playmobil-zwaardjes, plakkende snoepjes, balpennen zonder dop, labello’s, … : ontelbare aantallen dingen hadden de gewoonte onder de zetels te verdwijnen, zonder nog ooit gemist te worden. Verder waren daar de praktische beslommeringen: zou het helpen als ik een rok aantrek? Of krijgen ze juist medelijden als je er wat sjofel bij loopt? Maya besloot om per uitzondering nog eens wat oogschaduw te gebruiken, nadat ze op youtube een filmpje had gevonden over hoe dat nu weeral moest.

Dan waren daar de papieren, vier stuks. Gezien ze maar een keer per jaar nodig waren, begon zij al te panikeren bij de gedachte van waar ze ze zou hebben gelaten.

Het was lang wachten, deze keer. Achter haar schoof een piepklein stadswagentje aan waar vier jonge kerels zich uit ontdubbelden om naast hun wagen wat te staan hangen. Ze lieten opzichtig de motor draaien, kwestie van hun roetfilter leeg te blazen, een tip die de keuringkerels zelf ooit aan haar hadden gegeven, maar die zij al had gepresteerd op het korte stukje autosnelweg richting Kontich. In een lege rij, naast haar, de rij voor de keuring voor de verkoop, zat een klein oud mannetje achter zijn stuur. Maya vroeg zich af of dat mannetje wel juist gezien had waar hij moest zijn in dit doolhof. Sinds de keuring de rijrichting had veranderd een jaar of drie geleden, vond Maya het zelf ook iedere keer gokken. De bewegwijzering was ronduit abominabel, alsof de borden sinds de jaren ’50 niet weer waren vervangen.

De eerste horde was genomen, de papieren en de roetfilter. “U mag doorrijden mevrouw.” Een jaar of wat geleden was zij nog voor het laatst aangesproken met ‘juffrouw’.Kon niet blijven duren.

“Zie daar, die maken er een familie-uitstapje van,” grijnsde de keuringman naar zijn collega, met een hoofdknik naar de vier jonge kerels.

Weer aanschuiven voor een gesloten poort. Met wat voldoening zag Maya dat de rij wachtenden voor de eerste horde nu langer was dan toen zij er stond. Dan toch op het juiste uur gekomen.

Wie zou er toch in dat knalrode fifties-Fiatje zitten? Maya hoopte op een koket oud vrouwtje met wit haar, een baret en rouge op de benige kaken.

Voor Maya stond nu een Honda ‘Concerto’, achter haar een Hyundai ‘Jazz’. Swingende kerels, die Japanners.

Wachten. Op luchthavens, in treinen en ook nu kreeg Maya telkens dezelfde gedachte. “Stel dat wij hier plots met deze groep mensen van de wereld zouden worden afgesloten, hoe zou dat dan zijn?”

De poort ging weer open. Maya werd beloond: uit het rode Fiatje was niet alleen een koket dametje gekropen, maar ook een bijpassend mannetje. Ze droegen geen baretten of rouge, maar ze zagen er wel schattig en oud uit. Nu kwam het moment van de lichten. Gewone lichten, pinkers, mistlicht. Bij de ‘pharen’ liep het even mis, daar moest zij telkens over nadenken. Maya hoorde niet goed wat de mechanicien zei: Wat? De remlichten. Ai, met welk been remde je nu ook alweer? De wagen werd omhoog gehesen, de laatste hindernis op weg naar een groene kaart. Net toen Maya dacht dat het goed zou aflopen, bekeek de opperkeurder haar vriendelijk doch bedenkelijk: “Er zit hier een kabel los, ge zult toch nog een keer moeten terugkomen… “

Met tegenzin betaalde Maya de 33 euro en vroeg zich af of slecht nieuws nu duurder was dan goed nieuws.

Fuck youtube…

“Da snapte na nie eh!” Uit de luide geïrriteerde toon kon Maya opmaken dat er iets niet naar de zin was van een bebrilde zestiger. “Nee, dat is niet te snappen!” beaamde zijn eveneens bebrilde echtgenote nog vuriger. Maya keek eens schichtig rond en begreep dat de toorn haar betrof. Snel rukte ze aan haar kar om te voorkomen dat die de weg van het shoppende koppel versperde, maar het was niet dat wat hun boos had gemaakt. “Sommige mensen moeten een brilleke kopen,” vervolgden de twee hun dialoog-aanklacht. “jo, dan zieng ze aandelijk dat er pijle oep de grond ston,” grijnsde de vrouw venijnig.  Waarop Maya de witgekalkte pijlen op de grond van de Colruytgangen voor het eerst opmerkte en dan maar snel haar kar omkeerde in de rijrichting.

Even later kruiste ze het koppel weer. “En er zijn er nog die hier een brilleke noedig emme.” Een koppel zeventigers kreeg nu de volle lading. Maya knikte hen meelijdend toe maar de zeventigers begrepen totaal niet waar de vrienden van het opticienswezen het over hadden.

Even later bedacht Maya dat het systeem van de pijlen gewoon niet werkte voor een doelbewuste shopper. Haar parcours zigzagde in alle rijrichtingen langs alle wekelijks weerkerende benodigdheden met als enige doel zo snel mogelijk weer buiten staan.

Maar goed, het positieve van de zaak was dan weer dat ze iets had bijgeleerd die dag over de organisatie van een supermarkt, een nieuw maar wel volslagen nutteloos weetje.

De meeste schrijvende journalisten zijn verlegen, ook Maya. Een woordenvloed aan het klavier, maar in grote gezelschappen een klein hartje. En dat terwijl het beroep gepaard gaat met uitnodigingen voor allerlei evenementen, van presentaties van marktstudies tot openingen van winkels. Het was op die manier dat Maya zich op een doordeweekse avond naar een Antwerps restaurant repte voor een presentatie die om 19u30 zou beginnen. Helaas meldde de uitnodiging niet dat er een receptie aan voorafging. Nu is het zo dat journalisten door hun verlegenheid nauwgezet berekenen wat het uiterst mogelijke uur is om toe te komen. Recepties vooraf worden steevast overgeslagen, tenzij de journalist al zo lang in het vak zit, dat hij die andere typische eigenschap van het beroep heeft : alcoholisme.
Daar stond Maya dan, tussen keuvelende mensen die elkaar al jaren kenden en er zichtbaar genoegen in vonden om elkaar van de laatste nieuwtjes op de hoogte te brengen.

“En werkt gij nog altijd bij Natascha?”
“Nee bij Karin.”
“Ja, die bedoelde ik.”

Of twee receptietafels verder
“En zijn er bij u al kleinkinderen?”
“Ons Jasmine is nog maar 17.”
“Oh sorry, ik was efkes mis, haha.”

Maya staarde naar de neuzen van haar laarzen en overliep de opties. “Naar het toilet gaan? Nee, want dat had ze al gedaan. Terug weggaan?

“Mag ik u nog wat bijschenken?” vroeg een ober kordaat.
Dankbaar stak Maya haar glas in de lucht en liet het vollopen.

Het was handig geweest als ze had gerookt, want dat zorgde vroeger altijd voor manieren om gesprekken aan te knopen, maar die tijden waren ook al lang voorbij.

Op een tafeltje stonden hapjes. Terwijl ze in de menigte zocht of ze iemand kende, tastte ze met haar vingers in een schaaltje chips. Bij het gevoel van onverwacht vocht trok ze haar vingers snel terug… Ansjovis. Het ergste was dat iemand het gezien had. Met een kleur nam ze een tandenstoker en ging snel aan een ander tafeltje staan.

De ober passeerde weer, nu met een schoteltje met iets warms. “Calamares?” vroeg hij. Tegen beter weten in nam Maya er eentje. Ze nam een hap in de dikke korstlaag, waarvan er prompt een vette kruimel viel op de parketvloer, maar slaagde er niet in om het zeedier door te knagen. Het in één grote hap naar binnen werken was ook geen optie, te warm, te groot en ze wou vooral niet opvallen. Weer trachtte ze een beet te nemen maar daardoor ontsnapte de binnenband, die zich glibberend een weg naar buiten wrong en de grond op stuiterde. Met een nog roder hoofd, bukte Maya zich om het ding op te rapen. Bij gebrek aan een asbak om de onfortuinlijke calamar in te dumpen legde ze hem op tafel, terwijl ze hem toedekte met een papieren servetje.

Er plakte iets aan de zool van haar laars… de korstkruimel. Hoezeer ze ook heen en weer schoof of probeerde om het ding weg te schoppen, het bleef hardnekkig plakken.
Met de kruimel brandend onder haar voeten keek ze nog eens rond en zag toen –dankbaar- een jong koppel dat een beetje bij elkaar stond te zwijgen. Ze stapte op hen toe en het gesprek kwam snel op gang. Even later keek Maya toevallig achterom en zag toen tot haar eigen ontzetting een centimeters breed vetspoor over de gehele parketvloer, recht tot onder haar voeten, de venijnige verrader van al haar onhandigheden.

We rijden voorbij het oude kerkje van Berchem. “Kijk, hier is een heel oud kerkje, het Sint-Willibrorduskerkje, het oudste van Berchem.”

Lea (bijna 6): “Wanneer is die Wiliebroduskerk dan gebouwd?”

Mama: “ho, dat is toch al een paar (woordje dat ze net heeft leren lezen) honderd jaar geleden.”

Gaston (4j and very proud of it): “Hebben de dinosaurussen die kerk dan gebouwd?”

Bij het rondslenteren tussen prachtige verweerde praalgraven op het Sint-Fredeganduskerkhof in Deurne: “Dat zijn de bedjes van engelen, eh mama?” (Gaston, 4j).

De brochure vermeldde ‘groene terrassencamping’ en dat deed Maya al verlekkeren. Dat er ook stond dat het er in de zomer ‘levendig’ aan toe kon gaan en dat de camping werd uitgebaat door een ‘vriendelijke Nederlander’ las ze ook, maar sloeg er verder geen acht op. Dus boekten de De Bie’s zo rond eind mei nog snel een weekje Eurocamperen aan het Gardameer, blij dat er nog iets vrij was.
De rit naar Italië was voortreffelijk verlopen. De nieuwe cd van U2, een iets oudere van Nicole Willis en de nooit vervelende Kings of Leon wisselden elkaar af en na een paar uur zwichtten ze ook voor de vraag van de kinderen naar sprookjes. Het werd ‘De Mestkever’, van het Geluidshuis, plezier voor jong en oud. Na een nachtje in Basel, bolde het gezin weer verder om volledig ontspannen rond 15u ’s middags de Gardameerse camping op te glijden. Ze reden het laantje in waar hun tentnummer zich bevond. Het was een warme, lome zondagnamiddag en voor zowat alle tenten lagen mensen op ligbedden te zonnen, behalve voor één. Daar zat Ma Flodder, gehuld in een roze top en een vormeloze short, met de benen in een badje water, boos richting de nieuwkomers te staren. Er liepen wat stuurloze pubers om haar heen, gelukkig niet behept met de obesitas-genen van de mama, maar wel voorzien van geblondeerde matjes en gouden kettinkjes. De buren voor de rest van de week.

Nomadisch volkje
“Elk jaar wordt de kampplek precies kleiner,” merkte Willy droog op terwijl Maya haar teleurstelling nog aan het wegslikken was over de totale afwezigheid van ook maar iets dat kon doen denken aan een ‘terrassencamping’. De perceeltjes minuscuul, de overburen zo dichtbij dat je ’s ochtends kon zien wat ze op hun boterhammen smeerden, de buren zo close dat het de hele tijd leek of de tentrits op en neer ging in de eigen tent. “Het belangrijkste is dat we hier overdag weg zijn,” verwoordde Willy hun gedachten, dit in groot contrast met de kinderen die het ene na het andere wonder der verwondering ontdekten. “Kijk mama, er zitten hier keiveel naaktslakken!” of Gaston (4) met twee badmintonraketjes in de handen: “Kijk mama, ik heb handen van raket!”
‘s Avonds wandelden ze gevieren naar het campingrestaurant. Er was een welkomcocktail en de sfeer was hartelijk. Een forse Surinaamse liep voorbij in een opvallend t-shirt met regenboogstrepen op een afgeknipte jeans en daaronder regenboog-gympen. Maya keek naar Willy om te zien of hij het ook gezien had. “Maya, vanaf nu zou ik willen dat jij er ook zo bij loopt,” zei hij plechtig, waarop ze beiden de slappe lach kregen. De kinderen hadden hun pizzapunten weggewerkt en hingen al in de plaatselijke speeltuin toen de Molukse een klein podium besteeg en vervoegd werd door haar mannelijke partner.  Prompt ging de volumeknop de hoogte in en schalden vette Spaanse vakantiehits uit de boxen. Verschrikt bemerkte Maya dat ze nog niet eens halfweg was in haar overigens lekkere Linguine alle Vongole. Nu verging ook Willy het lachen. Een dance act tijdens het avondeten was wel het laatste waar ze op zaten te wachten, het was nog niet eens acht uur. Van alle kanten kwamen er kleine kinderen toegestroomd wat Maya een griezelig “Rattenvanger van Hamelen”-gevoel bezorgde. Plots rende ook een klein vierjarig mannetje langs hun tafel, zo snel hij kon, terwijl hij van over zijn schoudertje riep: “Mag ik ook dansen?” En daar, voor de verbouwereerde ogen van Maya en Willy, stond hun zoon de hoekige dansbewegingen met een ongeziene overgave te imiteren, een verheerlijkte smile op het kleine gezichtje, af en toe glunderend omkijkend naar mama en papa.

De volgende ochtend liep Maya met de kinderen naar de campingwinkel voor verse broodjes. “Hallo!” riep Gaston spontaan naar elke kampeerder die rustig zijn koffietje zat te slurpen voor de tent. Terwijl Maya zelf acute reserves voelde opkomen ten opzichte van het typische ‘ons-kent-ons’ gevoel dat duidelijk de toon uitmaakte op deze camping, waren haar kinderen hier blijer dan ooit. In de winkel werd Maya meteen begroet met een ‘doeg doeg’. De prijs van de broodjes was aan de hoge kant. Ze rekende af en slenterde naar de speeltuin, waar de kinderen namen aan het uitwisselen waren met een Nederlands meisje. “Waarom praten jullie zo plat?” vroeg het kind, hooguit 6 jaar, waarop Gaston zich spontaan naar Maya wendde met vragende blik: “Wat betekent dat, mama, plat?”
Maya probeerde het hoogblonde kind uit te leggen hoe het zat met het verschil tussen dialect en taalvariëteiten, maar het meisje huppelde al richting schommel.
Op de terugweg passeerden ze een Deens gezin met een Stelton-koffiekan op een frisse toile cirée. Een gezin verder at uit plastic curverdozen. Elk land heeft zo zijn eigen kampeerstijl.

beste lezers, de vakantie zit er weer op, maar heeft veel inspiratie opgeleverd. Het zal dit jaar – nog maar eens – gaan over de wondere wereld die een camping is, maar ook over Zen of de kunst van het autorijden, De Welwillenden en de clash der culturen.

tot gauw!

Na twee dagen overmatig gebruik van het Europese wegennet pleit ik voor
1. De definitieve afschaffing van het Franse toilet.
2. De invoering van een vignet in België, toch tenminste voor de Fransen en de Italianen. Ongelofelijk hoe veel geld wij moeten neertellen voor hun – let’s face it – vaak nog niet eens zo goede wegen.

Sinds enige tijd placht Maya zich in te zetten voor de buitenschoolse acties van het kleuterschooltje van Gaston en Lea. De oudervereniging kon je nog het beste vergelijken met een voor de meeste leden welkom vervolg op de scouts: vergaderen, tuinheggen sjorren, buiten spelen – tijdens de jaarlijkse sportdag voor jong en oud –, feestjes organiseren, koekjes bakken voor het goede doel, olijke grappen maken, genieten van een algeheel constructief samenhorigheidsgevoel, … .
In juni nam – klassiek – het koninginnestuk van het jaar plaats: de zomerbrunch. Vorig jaar hadden de verzamelde moeders en vaders van het oudercomité een volledig Italiaans buffet in elkaar gebokst (u vindt de recepten op www.onskookblog.be), dit jaar viel de keuze op het thema ‘Frankrijk’. De taken werden verdeeld: om aan een buffet met 300 quiches te komen, moest iedereen er een paar leveren. Het enige moment van het weekend waarop Maya haar quiches geitenkaas kon bakken was zaterdagvoormiddag. Na een korte retroplanning bleek dat ze niet anders kon dan om 9u in de Colruyt staan voor de ingrediënten en dat was in haar hele leven nog nooit voorgevallen. Ook de Colruyt zelf kwam nog maar een paar jaar geleden in haar leven, namelijk toen de oerongezellige discountbarak wat meer allure kreeg door de superdroge humor van hun medewerker Philippe Geubels. Lang had Maya gehoopt om hem een keer aan het woord te horen door de intercom, zoals ze hem eens hilarisch op tv had horen doen. Helaas zijn de tijden dat Philippe Geubbels nog grappig was, alweer lang vervlogen en ruilde hij de Colruyt in voor VT4, ook een goedkope discountbarak.
De parking was vrijwel leeg, een meevaller. Toch stapte er om vijf na negen al een koppel met volle kar buiten. Op dergelijke momenten voelde Maya steeds een vorm van onrust over zich komen: ben ik nu de abnormale?
Gewoontegetrouw stuurde Maya haar kar eerst door de allereerste gang, die van de wijn en de chips. Er was niemand, de grond was nog volledig proper, er stond geen enkele doos, het bijvullen van de rekken was nog niet aan de gang. Het zicht van zoveel open ruimte bezorgde Maya spontaan de neiging om de longen vol te pompen met verse lucht.
Even later stond ze de prijzen te vergelijken van de verschillende soorten dijon-mosterd toen een snerpend “Da snapte na ni eh! Da ge oe kar zoe in de weg kunt zette!” weerklonk. Een besnorde zestiger ventileerde zijn bevindingen over de nieuwkomer op het territorium van de vroege-ochtendshoppers tegen zijn vrouw, die met moeite de geagiteerde tred van haar man kon bijhouden. Zo vroeg op de dag al zo ontstemd, het beloofde nog een lange dag te worden voor haar.

Even later, thuis in de keuken, eieren aan het kloppen, ging plots de bel. Haar handen afvegend aan een keukenhanddoek verwelkomde Maya de onverwachte bezoeker parlofoonsgewijs. Tot haar grote verbazing vroeg een even nasale trage stem als die van Philippe Geubels “Wilt u ook leven in een vredevolle nieuwe wereld?”
Al wilde ze nog zo graag de deur opendoen, de ratio nam snel de overhand: “Ik heb geen tijd!” stamelde Maya.
“Mag ik dan toch een brief voor u in de bus steken?”
Even later bekeek Maya de met een kleurrijk pastoraal tafereeltje versierde folder. ‘De huidige realiteit is oorlog, misdaad, honger, ziekte en ouderdom,’  schetste het document treffend (vooral dat laatste toch), ‘maar de bijbel vergunt ons een kijkje in de toekomst door te zeggen dat er een nieuwe aarde zal zijn: de paradijsaarde!’ Onderaan de folder stond het adres van de plaatselijke Jehova’s getuigen-gemeenschap, voor wie zich geroepen voelde om daar met hen mee te gaan zitten wachten.
Die zondag begon de zomerse brunch onder een toornig hemelbeeld, maar een zomerse bries verjoeg de wolken en veranderde de speeltuin van het kleuterschooltje in een kleurrijk pastoraal tafereeltje: schattige kleuters die met hun krullenbollen in de wind joelend rondrenden, keuvelende families aan goed gesjorde tafels en liters Blanc de blanc. En de groepsleider zag dat het goed was.

Volgens een kort artikeltje in De Standaard met als titel ‘Zwanger’ werden vorig jaar dertig gevallen gevonden van vrouwen die ofwel werden ontslagen omdat ze zwanger waren ofwel werd hen bij sollicitatie gemeld dat de baas ‘not amused’ zou zijn bij nakend ouderschap. De Standaard besluit dat het MAAR om dertig gevallen gaat.

De ideale werknemer is dus een goedkope twintiger zonder voortplantingsplannen.

En binnen een jaar of 20 kan diezelfde manager zijn bedrijf sluiten wegens gebrek aan werkkrachten, maar bon, dat zal hem worst wezen, tegen dan is zijn levensdoel toch al lang vervuld, namelijk rondrijden met een Jaguar.

Langetermijnvisie, het arme woord heeft duidelijk nood aan een reclamecampagne.