Dit blog gaat over een gewoon gezin: vrouw, Maya, man, Willy, en twee kinderen, Gaston (jongen, 4) en Lea (meisje, 6). Willy is veel ‘s avonds weg, Maya nam haar toevlucht tot de zelfstandigheid omdat het keurslijf van het kantoorleven na tien jaar te hard begon te spannen. Zij blogt, de kinderen spelen met de blokken. En ze eten een taartje van patisserie Bloch.
Dit is geen dagboek vol actualiteit, maar een verslag van belevenissen die ik altijd al de moeite waard vond om op te schrijven zoals ‘Een steen verleggen’ (over idealisme in een straat), ‘Madame Pheip’ (over een onfortuinlijk restaurantbezoek), ‘The odd couple’ (over Alzheimer) of ‘Pomp af’ (over een onvergetelijke tankbeurt).
In het begin richtte ik mij persoonlijk tot u (zoals in ‘Het centraal taxatiekantoor’, maar nadien viel ik voor de charmes van het schrijven vanuit de derde persoon, wat meer mogelijkheden geeft om Maya uit te beelden.
© suitsyou
Alle teksten op deze site zijn auteursrechterlijk beschermd. Geen reproductie zonder toelating van de auteur. Dat neemt niet weg dat wie dit graag leest, er rustig reclame voor mag maken. Maya zal u daarvoor op gepaste wijze bedanken.
Om privacy-redenen heb ik voor het pseudoniem ‘Suitsyou’ gekozen. In het echte leven ben ik journaliste, zoals mijn alter ego Maya De Bie.
Een supergrappige, tranenstimulerende neerslag van een helse tocht door Antwerpen. Ik hoop dat je de tijd vindt om te blijven j/bloggen, dus vind nog maar lekker geen werk.
Met lieve groeten aan het ganse gewone gezin.
Tante Hendrica, van de verre buiten waar de fruitboomkes welig bloeien en de andere huisgenoten: tante Pharaïlde, de tweeling Gerard & Geraldine en bobo
Amaai Amaai, ik zie het zo nog voor me. Goed zenne en volhouden he die blog
Lieve Maya,
héél fijn om op deze manier opnieuw wat van je levensloop te kunnen volgen. Ben ongelofelijk fier dat je De Tien hebt uitgelopen (en stiekem een heel klein beetje jaloers: mijn deze winter aangeschafte loopband is namelijk al druk bezig stof te vergaren). Hoop dat het jou en Willy goed gaat. Een dikke zoen aan de kinderen en hopelijk tot gauw nog eens.
R. Ostess
Opnieuw hilarisch, dit pompverhaal. Het bezorgt ons telkens een gezonde dag (op zijn minst een kwartier lachen is de regel). Geschreven alsof we er zo naar zaten te kijken. Dat je er zo lang hebt moeten mee rondlopen, tjonge toch. Met dank dus aan Humo. Hou vol, die blog!
Tante Hendrica & the rest of the gang
Wat goed, Maya ! Sappig en helder geschreven !
hei hei
blij verrast met dit leuke lezen….
om mijn avonden alleen ook wat in te kleuren
x
wou dat ik ook zo kon schrijven, geniet van elk woord… dit is wat ik die laatste jaren zo hard heb gemist..